Mostrando entradas con la etiqueta Fecimo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Fecimo. Mostrar todas las entradas

3 jun 2013

Indalecio Moda, dende 1860 vendendo calidade en Cangas

Indalecio moda, un referente de prestixio e confianza


Asociación de Comerciantes e Industriais de Cangas (ACICA), intégrase na Federación de Comerciantes e Industriais do Morrazo (FECIMO)





A Asociación de Comerciantes e Industriais de Cangas nace en 1983 baixo as siglas de ACICA. A vila de Cangas, con fama de “pueblo encantador” como reza o seu himno, forma parte da comarca do Morrazo e se atopa situada na parte sur e máis occidental.




É unha vila de tradición mariñeira, bañada en parte pola Ría de Vigo e aberta ao Océano Atlántico nos acantilados da Costa de Soavela, unha vez sobrepasado o coñecido faro de Cabo Home e fronte a fermosa panorámica das Illas Cíes.


Ata o segundo tercio do século XX extendeuse en Cangas a transformación da pesca como principal actividade económica. Esta vila foi base da flota baleeira, sede da única factoría de despiece de cetáceos de todo o sur de Galicia. Foi ata principios dos anos 80, na factoría Massó Hermanos, sita no Salgueirón, a máis grande de Europa en transformación de peixe. Asimesmo contábase con outras empresas de salazón que funcionaron ata finais dos 60 noutros lugares do municipio como Nerga ou Pipín.

O núcleo urbano está articulado en dous Barrios: O Costal, o máis antigo, da época medieval, e O Sinal, que comeza na Rúa Real (onde se atopa a igrexa ex-colexiata de Santiago de Cangas) e que segue pola ribeira ata o Concello.

No centro reina a Praza de Abastos, un edificio conservado coa súa singular arquitectura, que recibe a locais e visitantes na súa compra diaria de peixe fresco, verduras, hortalizas, carnes...

Ao seu arredor atopamos lugares moi concurridos: a Alameda de Vincenti, o Paseo de Castelao, a Avenida Eugenio Sequeiros chea de vida coas súas terrazas, e os Xardíns do Sinal e o Paseo Marítimo onde as familias disfrutan do tempo de lecer.

Moi preto atópase o porto de pasaxe que conecta Cangas co porto de Vigo en tan só 20 minutos e que dende moi antigo supón unha importante via comercial e de transporte de traballadores.


Cangas, panorámica


Cangas sempre recibiu unha gran afluencia de turistas de todas as partes de Galicia e mesmo doutros puntos de España, sobre todo pólas súas fermosas praias. As parroquias de Hío, Aldán e Darbo contan con recoñecidos areais e interesantes rutas de sendeirismo que percorren o patrimonio natural e histórico da zona e que son visitadas cada ano por milleiros de persoas.

ACICA_Asociación de Comerciantes e Industriais de Cangas, naceu para agrupar ao sector servizos e defender os seus intereses, cunha vocación plural e democrática, así como para dinamizar a economía local. Conta con 232 empresas asociadas, na súa maioría comercio de proximidade, pero engloba practicamente todas as actividades.

É unha organización libre e politicamente independente, sen ánimo de lucro, cuia finalidade é a de representar, xestionar e defender os intereses dos seus asociados, atendendo ás súas necesidades de información, formación e asesoramento dentro do ámbito territorial de Cangas.

Cangas, vista aérea
En 1992 ACICA intégrase na Federación de Comerciantes  e Industriais do Morrazo (FECIMO) xunto coas asociacións de Moaña e Bueu (ACIMO e ACIBU). Unifícanse as tres asociacións locais e a do Polígono Empresarial de Castiñeiras (AEPICAS), tamén da localidade de Bueu, en 2007.

As localidades de Bueu, Cangas e Moaña viven realidades moi similares, polo que trala unión impúlsanse campañas unitarias de éxito nos tres concellos, ademáis de acadar máis recursos e fomentar a formación e profesionalización do sector, adaptándose ás necesidades do mercado.

FECIMO converte a toda a comarca do Morrazo nunha alternativa fronte as grandes áreas comerciais, tratando de mimar o comercio tradicional e a pequena empresa da comarca e amosando as características distintivas que lle dan un valor engadido. Celébranse, por outra parte, eventos de carácter anual nas tres vilas, de interese para os consumidores locais e visitantes foráneos.

Apóstase polo respeto ao medio ambiente con actividades nas que participan empresarios e clientes, nas que se poñen en valor os recursos naturais e patrimoniais da penísnula, e creando um destino turístico de calidade.


Páxina web: www.fecimo.es



Indalecio Moda, dende 1680 vendendo calidade en Cangas


No centro a fundadora Petronila. Arriba Modesta e Indalecio
Estamos na Avenida de Vigo en Cangas, actual emplazamento do comercio Indalecio Moda, falando con Chus García García-Brabo, actual xerente da empresa, quen nos comenta que foi alá polo 1860 cando a súa bisavoa Petronila e o seu marido Miguel abriron unha pequena tenda de tecidos na Avenida La Marina, agora chamada Eugenio Sequeiros. Ela foi a fundadora, Petronila, quen ademais traballaba realizando encargos para fora do municipio cunha máquina de coser industrial.


Alameda de Vicente e ao fondo a  casa onde se atopaba Indalecio
En 1906 foi construída a casa de Eduardo Vincenti, que albergaría a tenda onde traballaron Modesta, a filla de Petronila, e Indalecio, o xenro, ao que se lle debe o nome da empresa que permanece ata hoxe. O comercio estivo aberto neste emplazamento ata o ano 2007, cando se tirou abaixo para ser reconstruída.

Alameda de Vicenti e Praza de Abastos
Modesta e Indalecio comezaron con diversas actividades no seu negocio, no que destacaba a pañería de cabaleiro: tecidos para confeccionar traxes para home. Daquela era o home o que gastaba en moda e se preocupaba por vestir ben, moito máis que a muller. O producto era excelente e mesmo os industriais de Barcelona que se acercaban a Cangas, se asombraban da súa calidade.

Por aqueles tempos tamén vendían tecidos para o fogar e “paquetería”, o que sería roupa interior e artículos de mercería.

Curso de máquinas Singer, 1940

Indalecio, pola súa parte, adicábase a outros negocios ademais do comercio. Era representante das máquinas de coser Singer e organizaba concurridos cursos de confección e bordado en Cangas aló polos anos 1940.


Ademais era él quen “levaba” as sucursais de diferentes bancos dende os seu comercio, dado que non existían estas oficinas na vila. Facía o papel dun comercial, encargado de cobrar as letras de empresas canguesas que despois depositaba en Vigo.

Posteriormente chegaron Miguel e Lourdes, os pais da actual xerencia. Continuaron co negocio da moda vendendo tecidos cos que as modistas da vila
confeccionaban os traxes. Nesta época introduciron a venta do calzado como complemento.

A 4ª xeración chegou no ano 1965 cos irmáns García García-Brabo, primeiro foi Lourdes e despois fóronse agregando o resto, Indalecio primeiro e por último Chus.
Non foi ata finais dos anos 60 cando comezaron a chegar a Indalecio Moda as prendas confeccionadas, comprando directamente a fábricas de moda de home e muller.

A partir dos 70’s aseguran que os consumidores cambiaron a súa mentalidade. De feito Cangas tivo a vantaxe de ser un porto de mar: a eles chegan antes as novidades e os cambios sociais son máis rápidos que no interior. Aínda sendo un pobo pequeno, en Cangas comezáronse a vende moito as prendas confeccionadas e Indalecio Moda deixou de vender tecidos, cousa que xa non se demandaba. A muller tomou o protagonismo da moda nos 70 e 80 produciuse un boom na industria que Chus García percibiu tamén na súa tenda.

Comezaron a asistir a feiras de moda en España (Barcelona e Madrid) e Europa (París, Milan e Florencia), adquirindo para Indalecio Moda as tendencias de cada tempada. Tamén se especializaron en traxes de festa e son tamén un referente en noivos e madriñas.

A clientela do seu negocio é local pero tamén recibe clientes de fora do município que acuden á súa tenda para adquirir produtos de calidade, sendo Indalecio Moda un referente de prestixio e confianza. Esa é a súa seña de identidade, xunto co coidado que poñen nas prendas e as adaptacións que realizan para o cliente. Máis de 150 anos de experiencia os avalan, e o seu servizo e atención é moi valorado.

No ano 1994, Indalecio Moda abriu unha tendaespecializada en moda xoven na avenida Eugenio Sequeiros, baixo o nome de LurMi (formado cos nomes dos pais de Chus, Lourdes e Miguel). Trátase dun comercio con marcas como Levis, Chevignon, Miss Sixty, Custo, Dockers, etc.

Na opinión da actual xerencia, o sector da moda está a ser moi afectado polo sistema de globalización, e non se valora a calidade nin o proceso de fabricación. Os consumidores non perciben, en palabras de Chus García, que “o barato lles sae caro”.

Confía, por outra parte, en que a 5ª xeración, os fillos de Lurdes e os de Indalecio, continúen co negocio familiar coa mesma ilusión que os seus antepasados.


8 abr 2013

Panadería "A Bicha", cinco xeracións de panadeiros

Panadería "A Bicha". O nome provén do mote familiar


Asociación de comerciantes e Industriais de Bueu - ACIBU

 

 

A Asociación de Comerciantes e Industriais de Bueu nace en 1987 baixo as siglas de ACIBU.

 

 

 

 

 

A vila de Bueu forma parte da comarca do Morrazo, situada na beira norte da península e bañada pola Ría de Pontevedra, onde se atopa a Illa de Ons, que forma
Parque Natural Illas Atlánticas - Ons
parte do Parque Nacional das Illas Atlánticas e atrae cada ano a centos de visitantes. O municipio conta cunha marabillosa riqueza natural: praias de augas cristalinas e area branca, panorámicas extraordinarias sobre o Atlántico, roteiros polas súas fragas, o espazo protexido de Cabo Udra…



É unha vila costeira na que a principal fonte de riqueza dende antigo é a pesca, cun pasado dourado coma un
Vista Bueu
dos portos máis importantes polo impulso da industria conserveira. Unha das fábricas acolle hoxe o destacado Museo Massó, un dos  máis importantes da península ibérica no eido da cultura mariñeira. Naceu froito das inquietudes culturais dos industriais cataláns Gaspar, José Mª e Antonio Massó. O seu interese pola historia da navegación lles leva a crear unha colección de libros imprimidos entre os séculos XV e XIX, instrumentos náuticos, cartografía, documentos e maquetas de embarcacións históricas que constitúen a alma desta colección.



Bueu segue a contar cun porto moi dinámico e cunha lonxa que realiza as subastas do polbo e o peixe variado pola tarde a partir das 17:00h. A Praza de Abastos, de
Praza de Abastos de Bueu
moita sona na comarca, abre pola tarde para vender o peixe da subasta. A calidade e frescura da materia prima é tal, que este mercado recibe a diario visitas dos municipios veciños. En canto a cidades máis grandes, sempre foi unha localidade moi ben conectada con Marín e coa capital da provincia, da que distan tan só 20km.



ACIBU naceu para agrupar ao sector servizos e defender os seus intereses, así como para dinamizar a economía local. Conta ao redor de 102 empresas asociadas (información dada polo CCA), na súa maioría comercio de proximidade, pero engloba practicamente todas as actividades.


É unha organización libre e politicamente independente, sen ánimo de lucro, cuia finalidade é a de representar, xestionar e defender os intereses dos seus asociados, atendendo ás súas necesidades de información, formación e asesoramento dentro do ámbito territorial de BUEU.


En 1992 ACIBU intégrase na Federación de Comerciantes  e Industriais do Morrazo (FECIMO) xunto coas asociacións de Moaña e Cangas (ACIMO e ACICA). Unifícanse as tres asociacións locais e a do Polígono Empresarial de Castiñeiras (AEPICAS), tamén da localidade de Bueu, en 2007.


As localidades de Bueu, Cangas e Moaña viven realidades moi similares, tres vilas mariñeiras das Rías Baixas con gran afluencia turística sobre todo no verán, e polas que a poboación circula buscando alternativas de ocio e compras á localidade de residencia. Trala unión impúlsanse campañas unitarias de éxito nos tres concellos, ademáis de acadar máis recursos e fomentar a formación e profesionalización do sector, adaptándose ás necesidades do mercado.


Coa unificación das asociacións, FECIMO converte a toda a Comarca do Morrazo nunha alternativa fronte as grandes áreas comerciais. Trátase de cuidar o comercio tradicional e a pequena empresa da comarca, potenciando as súas peculiaridades e características distintivas.


Colabórase con eventos que pola súas características sexan de especial interese para a sociedade, devolvendo a confianza que os veciñ@s do Morrazo poñen nas empresas asociadas.


Apóstase polo respeto ao medio ambiente con actividades nas que participan empresarios e clientes, nas que se poñen en valor os recursos naturais e patrimoniais da península, e creando un destino turístico de calidade.


ACIBU_Asociación de Comerciantes e Industriais de Bueu, nace cunha vocación integradora, plural e democrática, para defender os intereses de todo un sector, defendéndoo fronte institucións, organismos e entidades.

 

Páxina web: www.fecimo.es

 

 

Panadería "A Bicha", cinco xeracións de panadeiros  

 

A historia de Panadería A Bicha de Bueu, comeza alá polo ano 1860, cando os bisavós de Digna –actual responsable do negocio – rexentaron a primeira panadería do municipio.

 

  

Pais e avós de Digna

 

Os seus avós Francisco e Carmela tomaron o relevo, e posteriormente o seu pai Xeso e o tío Amador. Cando o pai de Digna finou, a súa nai Lola tomou o posto, e traballou moi duro pola panadería, tirando do negocio incluso en tempos de crise.

 

Digna, a maior de 8 irmáns, foi quen heredou a profesión e rexenta hoxe en día a panadería A Bicha, na que todos os irmáns botaron sempre unha man.

 

A esperanza de Digna están postas na quinta xeración, que ven pegando forte e moi animada a levar adiante o negocio familiar. Tomarán moi pronto o relevo, dado que xa están a traballar con ela e formándose incluso no estranxeiro.

 

Non é estrano que A Bicha continúe a ter éxito na vila de Bueu, vista a tradición panadeira do seu árbol xenealóxico. Outros membros da familia mesmo emigraron e montaron panaderías e pastelerías de renome noutras vilas.

 

 

OS COMEZOS

 

O nome tan peculiar que ten a panadería provén do mote familiar. Aos avós por parte paterna xa lles chamaban “os da Bicha”, e o nome perdurou ata hoxe, sen ningún sentido despectivo, senón como un mote cariñoso para identificar a unha familia moi querida en Bueu, á que Digna e as súas irmás están orgullosas de pertencer. Así que, por qué pensar en cambiarlle o nome ao negocio?

 

Carmela, avoa de Digna

Na época da Guerra Civil e Postguerra, cando existía o racionamiento, moitas familias mercaban coa cartilla na súa panadería. Os avós Francisco e Carmela, tan caritativos, facían a vista gorda cos máis necesitados e non lles importaba dar algunha peza de máis. Aínda se escoita dicir que “A Bicha matou moita fame en Bueu”

 

O negocio estivo aberto en diferentes lugares do centro de Bueu ao longo da súa historia. O obrador dos bisabós estaba na Rúa Castelao, o dos avós en Eduardo Vicenti, pasando despois a Montero Ríos, onde naceu Digna e os seus irmáns. E no ano 1953 inaugurouse a actual negocio na Banda do Río nº57, nunha casa que construíu seu pai Xeso.

 

Daquela en Bueu había moito bullicio, moito máis movemento do que hai hoxe en día. Os barcos ían e viñan…había moitos mariñeiros na vila e a fábrica de Massó estaba en pleno rendemento. O pan era máis apreciado e consumido. Digna lembra a gran cantidade de pan que tiñan que facer para os traballadores da fábrica, que deixaban a bolsiña de tela ben cedo pola mañá e pasaban a recollela á saída do traballo, sobre as 13:00h. Eran, segundo ela, “mareas de xente”. Moitos levaban co pan algo de chocolate que tamén se vendía en A Bicha.

 

Era tanta a demanda que ás veces tiñan que facer dúas fornadas ao día, tendo que cocer tamén pola tarde. Non só vendían para a xente da vila, senón que tamén o facían para fóra. Os barcos de bonito que pasaban días no mar, tamén lle encargaban pan. E cando non había aínda repartidores en automóbil, eran señoras con grandes cestos na cabeza as que repartían o pan polas aldeas. Incluso mandaban pan a Aldán e a Bon nos antigos autobuses “Cerqueiro”. E non esquezamos que por aquela época moitas familias vivían en Ons, así que pola Pascua ían os barcos cheos de roscóns para a illa.

 

O sábado de Pascua era unha festa en A Bicha. O forno de pedra traballaba a todo trapo para cocer os bandullos que a xente lles deixaba. Comezaban ás 7 da tarde e cocían ata que os veciños volvían da misa de media noite. A panadería estaba a tope de xente e os cativos da familia o pasaban en grande. Agora algúns maiores continúan a levarlle os seus bandullos, pero en menor medida.

 

Por aquela época atopar un panadeiro era tarefa difícil, e incluso o segue a ser hoxe en día. É un traballo sacrificado, sen días de descanso e cun horario nocturno, diferente a calquer outro. De feito A Bicha tiña panadeiros que viñan doutros municipios. Logo pasaban tanto tempo xuntos que xa se consideraban parte da familia.

 

 

A MODERNIZACIÓN

 

Forno de pedra que aínda se utiliza

O negocio da panadería foise adaptando aos tempos modernos e ás necesidades dos seus clientes. Pero no caso de A Bicha teñen algo moi especial que os diferencia do resto: o forno de pedra e leña que aínda segue en funcionamento e dos que as outras panaderías do Morrazo se foron desfacendo coa chegada dos fornos eléctricos. Pódese dicir que é o único que queda traballando na zona.

 

Antigamente amasaban a man, eran os fortes panadeiros quen o facían en grandes artesas de madeira. Así foi ata os anos 50, cando abriron o actual obrador da Banda do Río e chegaron as máquinas.

 

Nos 60 chegou o forno eléctrico para axilizar o cocido do pan, aínda que nunca quixeron deixar de traballar co forno de pedra que aínda que é máis lento e difícil de traballar, da un resultado que os seus clientes aprecian.

 

Máis tarde chegaron a pesadora e a formadora, que agora mesmo tampouco se utilizan en favor dun pan máis artesano.

 

Digna e sobriña

 

En canto ao consumo, afirman que hoxe en día non se vende tanto pan como noutras épocas, pero o negocio segue adiante. Reparten diariamente a bares e restaurantes, sobre todo pan e empanada e incluso tartas.

 

 

 

A FILOSOFÍA. Máis de 150 anos de historia

 

Os produtos que se atopan na panadería A Bicha son exclusivos, totalmente naturais, feitos coas mellores materias primas e as receitas das antigas xeracións, que Digna heredou e pon en práctica en pan e pasteis.

 

A súa familia foi pioneira facendo empanadas de mazá, moi solicitadas na vila, e contan con productos estrela como os riquísimos brazos de gitano, roscóns, melindros, cocos, empanadas de millo...

 

Como valor engadido, Digna elabora os domingos unhas pezas de pan especiais ás que lle bota moita imaxinación. Ela di con moita gracia que o fai para saber que é domingo, xa que fai pan todos os días. Ten formas moi orixinais: uns parecen polbos, outros nécoras, outros tartarugas… sempre diferentes. A masa tamén ten un toque distinto ese día. Sen dúbida os veciños os aprecian moito e sempre queda sen eles.

 

 

Lola, nai de Digna

Os clientes valoran o seu xeito tradicional de traballar e a confianza demostrada ao longo de máis de 150 anos de servizo. En todos estes anos, esta non é a primeira homenaxe que reciben. No ano 2006, Lola a nai de Digna, recibiu un recoñecemento por parte do Concello de Bueu o día da muller traballadora e a prensa recolleu a súa historia nunha reportaxe.

 

 

O FUTURO

 

Digna e sobriña

A quinta xeración de panadeiros xa está en marcha. Aínda que con outros estudios e oficios, ven no negocio familiar unha opción de futuro. Uns xa están a traballar con Digna para tomar o relevo, mentres outros continúan formándose para renovar a panadería e adaptala ás novas técnicas e a aquilo que os clientes demandan.

 

A pesar dos tempos difíciles que se están a vivir, Digna é optimista co porvir que lle agarda á panadería familiar, e síntese orgullosa de que os novos sigan a loitar por ela. Haberá que adaptarse e especializarse, aprendendo cada día.

 

Aínda así, Digna e as súas irmás puntualizan que falta xente que se adique a este oficio e que sería bo fomentar a aprendizaxe deste traballo entre os xóvenes.

21 ene 2013

"Moda Hogar", tres xeracións de comercio tradicional en Moaña

Actualmente "Moda Hogar": De ultramarinos ao textil, especializándose  finalmente na rama do tecido do fogar 

 

Asociación de Comerciantes e Industriais de Moaña - ACIMO: dinamizador da economía e da sociedade de Moaña

   






A Asociación de Comerciantes e Industriais de Moaña nace en 1983 baixo o nome de Agrupación do Pequeno Comercio e Hostalería. Situada no paraíso das Rías Baixas, O Morrazo, e bañada pola Ría de Vigo en toda a súa extensión, Moaña convértese nun gran atractivo turístico para os visitantes. Situada a un paso da Ponte de Rande, conecta moi ben con Vigo e Pontevedra, ofrecendo un lugar de relaxación e ocio moi preto das grandes cidades.





ACIMO ten un papel dinamizador da economía e da sociedade de Moaña. Conta ao redor de 136 empresas asociadas (información dada pola asociación), na súa maioría comercio de proximidade, pero que engloban practicamente todas as actividades.

É unha organización libre e politicamente independente, sen ánimo de lucro, cuxa finalidade é a de representar, xestionar e defender os intereses dos seus asociados, atendendo ás súas necesidades de información, formación e asesoramento dentro do ámbito territorial de Moaña. 

Realizan estudos de mercado, levan a cabo campañas de promoción comercial e serven de órganos de unión e coordinación entre os seus membros defendendo os seus intereses en temas de incidencia local e comarcal.

En 1992 ACIMO intégrase na Federación de Comerciantes  e Industriais do Morrazo (FECIMO) xunto coas asociacións de Bueu e Cangas (ACIBU e ACICA)

O proxecto de unificación das 3 asociacións locais e a do Polígono Empresarial de Castiñeiras (AEPICAS) en 2007, responde a unha situación lóxica, posto que os 3 Concellos viven unha mesma realidade; esta fusión sirve, neste contexto, para acadar máis recursos, fomentar a formación e impulsar campañas de promoción unitarias, todo elo sen esquecer a defensa fronte as grandes áreas comerciais.


Neste senso, trátase de coidar o comercio tradicional e a pequena empresa da comarca, potenciando a recuperación da ilusión, cambiando a dinámica de derrotismo pola adaptación ás novas situacións e tendencias de mercado.

Así mesmo, as asociacións adoptan medidas de Responsabilidade Social para minimizar o seu impacto sobre o contorno e maximizar os efectos positivos da súa xestión.

Apóstase firmemente pola cultura do Morrazo, colaborando e apoiando diversidade de eventos que polas súas características sexan de especial interese para a sociedade, devolvendo en parte a confianza que os veciñ@s do Morrazo poñen nas empresas asociadas.

As empresas aséntanse nunha zona moi rica biolóxica e geologicamente no sur das Rías Baixas, por iso se aposta tamén polo respecto e o compromiso co medio ambiente.

Coa implantación da política “Comprometidos co noso contorno” lévanse a cabo actividades que poñen en valor os recursos naturais da zona, como por exemplo a realización de roteiros polos montes e contornos de Moaña, e actividades que buscan concienciar ás empresas de que o respecto e coidado da natureza é un activo que xoga a favor de tódolos habitantes do Morrazo.

Nos últimos tempos por exemplo favoreceuse a sustitución das tradicionais bolsas plásticas nos establecementos asociados por outras de plástico biodegradable, e posteriormente de papel 100% reciclado e reutilizable.

Dende ACIMO, Agrupación do Pequeno Comercio e Hostalería de Moaña, fieis ós principios históricos do asociacionismo e defensa dos intereses do sector, pártese dunha vocación integradora, plural e democrática, constituíndose no interlocutor e defensor dos intereses comúns do sector fronte institucións, organismos e entidades. Traballarase para   lograr  o  total recoñecemento do sector en todos aqueles foros onde se traten temas que nos afecten,  consensuando as inquedanzas dos seus asociados, baixo os principios democráticos de participación.

Páxina web: www.fecimo.es

 

"Moda Hogar", tres xeracións de comercio tradicional en Moaña 


Falamos con Xan Cancelas, responsable de “MODA HOGAR” en Moaña, quen nos conta a historia profesional da súa familia, á fronte de establecementos comerciais dende tres xeracións atrás.



“A de Benina”.


Coa axuda dos seus recordos e o que lle tiña contado a súa nai, cóntanos que alá polos anos 30 e antes do estalido da Guerra Civil en España, a súa avoa Benigna daba comidas nun establecemento onde probablemente tamén se vendían ultramarinos, cousa que non pode asegurar unha vez pasado tanto tempo…

Alí adoitaban comer membros da Guardia Civil. Un deles, de nome Julio, salvou ó avó de Xan Cancelas do paseillo final dos “falanxistas” que actuaban con total impunidade naqueles días, advertindo a Benigna de que o seu home fora elexido para ser pasado polas armas aquela mesma noite, na que José ía desaparecer de Moaña. Esta historia, transmitida a Xan nos seus anos mozos e máis reivindicativos, ensinoulle que se pode atopar xente boa en todas as profesións a pesar dos prexuízos que un poida ter.


Pasada a Guerra Civil, o local convértese nunha tenda de ultramarinos típica naqueles tempos, na que había de todo. Aquel local rexentado por Benigna Piñeiro Jalda na rúa Concepción Arenal, sería recordado para sempre en Moaña como “A de Benina”.

Máis ou menos no 1952, María Collazo Piñeiro, filla de Benigna, xa cosía “para fora”, cando a súa nai decide montarlle un local anexo ao ultramarinos, comunicado por unha porta interior. O comercio era un conxunto de mercería, lencería, telas, moda, un comercio menos especializado que as tendas actuais, con todo tipo de produtos relacionados co textil, que se ben non se atopaban en tenda, se preocupaban de conseguilos.



María Collazo decide a principios dos anos 70 trasladar o seu comercio de textil á rúa Ramón Cabanillas, paralela a Concepción Arenal, xusto por detrás. Ademais de levar a mercería neste novo local vendía máquinas de coser e ensinaba a coser e bordar.




“MODA HOGAR”


Polo ano 1979, Xan Cancelas decide con 20 anos incorporarse ao negocio. Escolle potenciar unha das ramas da empresa, a dos tecidos do fogar: cortinas, alfombras, etc.


Nun primeiro momento faino no local da súa nai, en Ramón Cabanillas, pero entre 1981 e 1982 reabre o local da rúa Concepción Areal, dedicado exclusivamente ao fogar, e adopta un nome comercial : “MODA HOGAR”. Este emprendemento supón para a súa familia a terceira xeración adicada ao comercio tradicional e de proximidade.


Do local anexo, o orixinal de ultramarinos, se foi facendo cargo outra filla, chamada tamén Benigna, ata aproximadamente 1988 cando se ve obrigada a pechalo por enfermidade.


Cara o ano 2000 María Collazo xubílase e Xan Cancelas pasa a rexentar tamén a mercería de Ramón Cabanillas xunto coa súa muller, Lola, ocupándose dos dous negocios. E así, ata o día de hoxe.


Pouco a pouco o negocio foise adaptando aos tempos modernos e á demanda, ofrecendo novos servizos como o proceso completo de colocación de cortinas para o fogar. Souberon adaptarse aos modelos de negocio que funcionaban.


Nunca fixeron grandes reformas nos seus establecementos, continuando sen grandes cambios coa imaxe de comercio tradicional que os seus clientes coñecen.



O seu valor engadido é a proximidade cos cidadáns, a seriedade coa que traballan e a confianza construída co seu traballo ao longo de tantos anos.

Xan confesa que foi unha actividade que comezou sen un proxecto empresarial por detrás, que se basea no esforzo de traballadores autónomos que tomaron o negocio e foron capaces de seguir adiante e xerar traballo como para crear outros postos. O seu principal obxectivo hoxe en día é manter os postos de traballo na súa empresa, por riba doutras reformas. Este comerciante moañés, con tradición comercial na súa familia, pensa que a sociedade “ten que ser algo máis que números, teñen que contar as persoas”.


En canto lle preguntamos polas novas tecnoloxías, fálanos dun primeiro intento para construír a súa páxina web, un paso difícil debido á falta de estocaxe no seu comercio. Aínda así, non descarta nun futuro próximo lanzarse a abrir unha páxina de Facebook, onde él xa ten un perfil propio.

Pedímoslle sacar unhas fotos do seu establecemento en Concepción Arenal, a zona comercial por excelencia da vila de Moaña, debido á súa proximidade ao Mercado Municipal e á zona do Paseo Marítimo. E despedímonos tras facer unha breve visita á mercería de Ramón Cabanillas que agora atende a súa esposa.